ทำไมทำเหมือนกุไม่เจ็บ
 เท่านี้ก้อพอแล้วมั้ง...

เรื่องของคนสองคน ทำไมต้องให้กุรับรู้
ถ้ากุไม่คิดอะไรจะไม่ว่าเลย
ทั้งๆที่ก้อรู้กันอยู่  มันยังไม่หายนะโว้ย
"ความเจ็บปวด" อะ 

อยากจะ(แอบ)ชอบคนอื่นๆ
แต่มันก้อยังทำไม่ได้ ไม่รู้ทำไม
ท่าทางจะเปนเอามาก
แล้วไงล่ะ  กุก้อต้องบ้าไปคนเดียว

ต้องเป็นคนกลางแบบนี้ มันเจ็บ
ต้องเป็นตัวรองรับความรู้สึกคนอื่น มันเซง
ต้องเป็นคนที่เก็บซ่อนความรู้สึกตัวเอง มันล้า
และก้อต้องเป็นอย่างนี้ตลอดไป  กุเหนื่อย..

-------------------------------------------
        อีกเรื่องนึง (เอาออกให้หมด)
  อยากจะบอกถึงเพื่อนสองคน ที่กุรัก
คนนึง เป็นคนที่กุคบมานานหลายปี
ซึ่งเมิงเปนที่รักของเพื่อนๆ แต่ในตอนนี้
เมิงเปลี่ยนไป เมิงกลับไปเปนคนนั้น
คนก่อน วัน"เปิดใจ" เมิงจำได้มั้ย

คนที่มีความพัฒนาในตัวเอง
มีคนชื่นชมมากมาย แต่...
เหมือนเมิงคิดว่ากุแน่ กุเก่ง กุสวย และเมิงกำลังดูถูกคนอื่น
ไม่รู้ว่าเมิงคิดอย่างนั้นรึป่าว
แต่การแสดงออกที่พวกกุมองเหน
มันเป็นแบบนั้น  ไม่ใช่ว่ากุคิดไปคนเดียว

เพื่อนน่ะ ยินดีอยู่แล้ว ถ้าเมิงจะได้ดี มีสิ่งดีๆในชีวิต
แต่กุขออย่าง อย่าเหยียบหัวเพื่อนเพื่อสิ่งนั้น
  "พวกกุรักเมิงมากนะเว้ย  อยากจะเตือนเมิงไว้"

  อีกคนนึง เป็นเพื่อนที่เพิ่งคบกันตอน ม.4
เป็นเพื่อนที่ดีคนนึง  แต่แกต้องเปนคนที่มีจุดยืน
ต้องเข้มแข็ง อย่าพึ่งคนอื่นมากนัก  ไม่มีใครกำหนดให้แกได้
ชีวิตเปนของเรา ไม่มีใครที่จะอยู่กับเราไปตลอดหรอก
แกต้องอยู่ได้ด้วยตัวเองบ้าง เพื่อนอ่ะ ไม่ต้องไปเกาะติดแจหรอก

บางทีมันก้อให้ความรู้สึกรำคาญนะ 
บางเวลาแกก้อทำตัวน่าหมั่นไส้ ^^
อย่าทำตัวเปนผู้หญิงอ่อนแอ

ก้ออยากจะให้เพื่อนๆปรับปรุงตัว เพราะมันร้ายแรงเกินไปแล้ว
เดี๋ยวจะเสียเพื่อนกันป่าวๆ
ที่บอกออกไปเนี่ย หวังว่าพวกแกคงไม่โกรธนะ
เรายังเปนเพื่อนกันเหมือนเดิม  หวังไว้อย่างนั้น

 รักเพื่อนทุกคน...

                                             ~~ หนูNick ~~